Kamera filmowa „Lantan” (ZSRR, ŁOMO, lata 1969–1975)
Co to jest: Legendarna radziecka kamera amatorska, zaliczana do czołówki najlepszych sowieckich wąskotaśmowych kamer filmowych. Model „Lantan” (ros. Лантан) był jednym z najbardziej zaawansowanych technicznie i cenionych przez amatorów urządzeń tego typu, łączącym solidne, metalowe wykonanie z zaawansowaną optyką i bogatym zestawem funkcji.
Gdzie i kiedy powstał: Produkowany w Leningradzie przez Leningradzkie Zjednoczenie Optyczno-Mechaniczne (ŁOMO) od 1969 roku aż do 1975 roku, kiedy to został zastąpiony nowszymi modelami. Był to okres świetności radzieckiego przemysłu optycznego, a „Lantan” stał się jednym z jego najbardziej rozpoznawalnych symboli w dziedzinie kina amatorskiego.
Do czego służy: Pierwotnie był to sprzęt dla ambitnych kinomanów, którzy chcieli tworzyć własne filmy rodzinne, dokumentalne i artystyczne. Dziś jest to cenny obiekt kolekcjonerski, fascynujący rekwizyt do sesji zdjęciowych w stylu retro oraz sprawne narzędzie dla pasjonatów kina analogowego, którzy chcą poczuć magię kręcenia na taśmie 8 mm i wykorzystać zaawansowane funkcje, takie jak płynny zoom czy poklatkowa animacja.
Cechy szczególne:
-
Zaawansowany obiektyw zmiennoogniskowy: Sercem kamery jest wysokiej jakości transfokator „Granit-3” o ogniskowej 7,5–32 mm i jasności f/1.4. Obiektyw ten zapewniał czterokrotny zoom, pozwalając na płynne kadrowanie i zbliżanie obiektów z odległości już od 1,5 metra. Dzięki dużej jasności, doskonale sprawdzał się również przy słabym oświetleniu – wczesnym zmierzchem lub przy pochmurnej pogodzie.
-
Precyzyjne ustawianie ostrości i wizjer: Kamera posiada wizjer bezpośredni (przez obiektyw), co całkowicie eliminowało paralaksę. Okuar wizjera wyposażono w regulację dioptrii w zakresie od -5 do +5 D, co pozwalało dostosować go do indywidualnych potrzeb operatora.
-
Bogate możliwości filmowania: Napęd sprężynowy, po pełnym nakręceniu, pozwalał na nakręcenie 2 metrów taśmy. Kamera oferowała szeroki zakres prędkości zdjęciowych: 8, 16, 24 i 48 klatek na sekundę, a także tryb zdjęć poklatkowych oraz automatyczne wyzwalanie (self-timer). Dodatkowo istniała możliwość cofnięcia taśmy o 48 klatek, co umożliwiało tworzenie zaawansowanych efektów specjalnych, takich jak płynne przenikanie scen.
-
Półautomatyczny pomiar światła: Kamera posiadała półautomatyczny system ustawiania przysłony, który minimalizował ryzyko błędów w ekspozycji, co było dużym udogodnieniem dla mniej wprawnych operatorów.
-
Format i akcesoria: Kamera była przystosowana do pracy z podwójną taśmą filmową 2×8 mm na szpuli o pojemności 7,5 metra, co po wywołaniu dawało 15 metrów gotowego filmu (około 15 minut projekcji). W zestawie znajdowały się m.in. 5 filtrów świetlnych, osłona przeciwsłoneczna, pasek na ramię oraz solidna walizka. Prezentowany egzemplarz wyróżnia się eleganckim, szarym korpusem, który był charakterystyczny dla drugiej serii produkcyjnej (pierwsza seria była czarna).
Więcej informacji o stanie tej kamery, jej wyposażeniu oraz możliwości zakupu znajdziesz na stronie pozostalosci.pl.